Warsztat dla osób gotowych przejść od korzystania z AI jako asystenta do korzystania z AI jako wykonawcy procesów – bez konieczności posiadania umiejętności programistycznych.

Celem szkolenia jest przekroczenie granicy między używaniem AI a zlecaniem AI realizacji konkretnych procesów w firmie. Uczestnicy poznają logikę automatyzacji opartych na AI, zbudują pierwszy workflow w środowisku n8n oraz doświadczą vibe-codingu – praktyki, w której osoba bez znajomości programowania zleca modelowi napisanie skryptu i sama go uruchamia. Szkolenie kończy się opracowaniem karty pilotażu automatyzacji dla konkretnego procesu w organizacji uczestnika.

I. Od asystenta do wykonawcy – czym różni się automatyzacja od konwersacji z AI

Cel: Zrozumienie fundamentalnej zmiany paradygmatu między AI konwersacyjnym a AI wykonawczym.

Opis przebiegu: Prowadzący wprowadza trzy poziomy dojrzałości pracy z AI: AI odpowiada (chatbot), AI asystuje (Claude Project), AI wykonuje (agent/workflow). Uczestnicy wspólnie mapują procesy ze swoich działów na te trzy poziomy i identyfikują, które z nich kwalifikują się do pełnej automatyzacji, które do wspomagania, a które powinny pozostać w pełni pod kontrolą człowieka. Krótki wykład wprowadza zasadę Pareto automatyzacji: dwadzieścia procent procesów zjada osiemdziesiąt procent czasu zespołu. Na zamknięciu prowadzący zapowiada, że poziom „AI wykonuje” rozpada się na dwie rodziny narzędzi no-code, które uczestnicy poznają w kolejnym ćwiczeniu: silnik orkiestracji procesów oraz silnik przetwarzania danych.

Rezultaty:
• Uczestnicy rozróżniają trzy poziomy dojrzałości pracy z AI i ich zastosowania.
• Potrafią ocenić, które procesy w ich dziale kwalifikują się do pełnej automatyzacji.

II. Dwa silniki no-code – n8n i KNIME jako narzędzia finansisty

Cel: Pierwsze praktyczne doświadczenie z dwiema komplementarnymi platformami no-code oraz nabycie umiejętności doboru właściwego silnika do charakteru procesu.

Opis przebiegu: Prowadzący zaczyna od rozróżnienia, które jest sednem tego bloku — nie „które narzędzie jest lepsze”, lecz „które do czego”. n8n to silnik orkiestracji zdarzeniowej: reaguje na zdarzenie, łączy aplikacje i prowadzi proces przez kolejne kroki z punktami decyzyjnymi. KNIME to silnik przetwarzania danych wsadowego: wczytuje dane z wielu źródeł, czyści je, łączy, przekształca, liczy i eksportuje wynik. Pierwszy odpowiada na pytanie „co ma się dziać, gdy coś się wydarzy”, drugi na pytanie „jak przerobić ten zbiór danych w powtarzalny sposób”.
Następują dwa dema na żywo. W n8n: formularz Google zbiera zgłoszenie, AI klasyfikuje je, system wysyła skonstruowaną odpowiedź do właściciela procesu. W KNIME: prowadzący buduje przepływ węzłów, który wczytuje eksporty z dwóch systemów, uzgadnia pozycje, wylicza odchylenia i zapisuje gotową tabelę — wszystko bez jednej linijki kodu, przez łączenie węzłów na kanwie. Prowadzący sygnalizuje istotny dla finansów aspekt zgodności: KNIME w wersji desktopowej przetwarza dane lokalnie, bez wysyłania ich do chmury, co dla zbiorów objętych tajemnicą przedsiębiorstwa bywa argumentem rozstrzygającym.
W części praktycznej uczestnicy w parach biorą procesy z własnego działu i najpierw sortują je na dwie rodziny: zdarzeniowe (akceptacja faktur, obsługa zapytań od biznesu, klasyfikacja MPK, monitoring kursów, przypomnienia windykacyjne) i danymi-sterowane (konsolidacja wyciągów z kilku banków, rekoncyliacja należności między dwoma systemami, czyszczenie i deduplikacja bazy kontrahentów, miesięczne łączenie eksportów ERP z arkuszami budżetu i wyliczenie odchyleń, ekstrakcja kwot z wielu plików do jednej tabeli). Następnie każda para rysuje strukturę jednego procesu n8n w notacji: trigger, kroki przetwarzania, punkty decyzyjne (w tym HITL), wyjście — oraz jednego procesu KNIME w notacji: źródła danych, węzły transformacji, węzeł kontrolny, wyjście. Ćwiczenie kończy się prezentacją najciekawszej propozycji z każdej rodziny przed grupą.

Rezultaty:
• Uczestnicy rozumieją logikę obu paradygmatów no-code i potrafią wskazać, kiedy proces jest zdarzeniowy (n8n), a kiedy danymi-sterowany (KNIME).
• Potrafią zaprojektować strukturę workflow w obu narzędziach dla konkretnego procesu w swojej firmie.
• Rozumieją konsekwencje przetwarzania lokalnego (KNIME desktop) versus chmurowego dla danych poufnych.

III. Vibe-coding – zlecenie modelowi napisania skryptu bez znajomości programowania

Cel: Doświadczenie pierwszej automatyzacji opartej na kodzie napisanym przez AI na zlecenie uczestnika oraz zrozumienie, kiedy skrypt jest właściwszy niż gotowy silnik no-code.

Opis przebiegu: Prowadzący domyka triadę narzędzi wykonawczych: n8n do orkiestracji, KNIME do przetwarzania danych, vibe-coding do zadań jednorazowych lub zbyt specyficznych, by opłacało się budować dla nich powtarzalny przepływ. Każdy uczestnik wybiera proste, powtarzalne zadanie – przetworzenie folderu faktur PDF i wyciągnięcie kwot do pliku CSV, przekonwertowanie pliku Excela, porównanie dwóch list – i zleca Claude napisanie skryptu. Nie pisze żadnej linijki kodu. Opisuje efekt, uruchamia wynik, iteruje. Prowadzący wprowadza granice bezpieczeństwa vibe-codingu: czego nie wolno zlecać, jak weryfikować skrypt przed uruchomieniem na realnych danych, dlaczego zasada „działa u mnie” nie znaczy „działa u nas”, a także prostą regułę wyboru — jeśli zadanie wróci za miesiąc w tej samej formie, prawdopodobnie powinno trafić do KNIME lub n8n, a nie pozostać luźnym skryptem.

Rezultaty:
• Uczestnicy wykonali pierwszą automatyzację opartą na kodzie wygenerowanym przez AI.
• Znają granice bezpieczeństwa vibe-codingu w środowisku firmowym.
• Potrafią rozstrzygnąć, kiedy sięgnąć po skrypt jednorazowy, a kiedy po powtarzalny przepływ w n8n lub KNIME.

IV. Karta pilotażu AI – od pomysłu do kontrolowanego wdrożenia

Cel: Opanowanie metodyki projektowania kontrolowanego pilotażu automatyzacji AI.

Opis przebiegu: Uczestnicy pracują nad własną kartą pilotażu według struktury: jeden proces, jeden właściciel biznesowy, jedno narzędzie, jedno kryterium sukcesu, jedna decyzja STOP/GO po trzydziestu dniach. Wybór narzędzia jest teraz świadomą decyzją z trzech opcji — n8n, KNIME albo skrypt vibe-coding — i uczestnik musi uzasadnić, dlaczego charakter jego procesu pasuje do wybranego silnika. Prowadzący omawia typowe błędy przy projektowaniu pilotażu: zbyt szeroki zakres, brak właściciela, brak kryterium sukcesu, brak momentu decyzji o kontynuacji oraz dobór narzędzia niezgodny z naturą procesu (próba obsłużenia masowego przetwarzania danych w narzędziu zdarzeniowym i odwrotnie). Każda karta kończy się peer review w parze i zapisem konkretnych działań na najbliższe dwa tygodnie.

Rezultaty:
• Uczestnicy potrafią zaprojektować kartę pilotażu AI spełniającą standardy zarządcze.
• Mają konkretny plan wdrożenia jednej automatyzacji w najbliższym miesiącu, z narzędziem dobranym do charakteru procesu.

V. Projekt warsztatowy – plan dziewięćdziesięciodniowej transformacji własnego procesu

Cel: Zamknięcie programu czterech warsztatów przez zobowiązanie do konkretnej transformacji w pracy uczestnika.

Opis przebiegu: Uczestnicy syntezują wiedzę z całego cyklu czterech warsztatów w postaci dziewięćdziesięciodniowego planu: trzy działania do wykonania, dwa ryzyka do kontrolowania, jeden wskaźnik sukcesu do monitorowania. Plan obejmuje wszystkie cztery obszary: asystenci dokumentowi, analiza z AI, firmowa baza wiedzy oraz automatyzacje — przy czym obszar automatyzacji obejmuje teraz obie rodziny narzędzi, orkiestrację zdarzeniową (n8n) i przetwarzanie danych (KNIME), a uczestnik wskazuje, którym silnikiem zamierza obsłużyć swój pierwszy proces. Każdy uczestnik prezentuje swój plan grupie w sześćdziesięciu sekundach. Zamknięcie ma charakter kontraktu z samym sobą – dorosły uczy się, gdy widzi natychmiastowe zastosowanie.

Rezultaty:
• Uczestnicy wynoszą z cyklu konkretny, zmierzalny plan transformacji własnej pracy na najbliższe trzy miesiące.
• Mają zdefiniowane wskaźniki sukcesu, które pozwolą ocenić realną wartość przejścia przez program.